ผมออดี้ ประกาศิตชอบเรียนรู้ แล้วลองลงมือสร้าง

ผมโตมาในครอบครัวฐานะปานกลาง ที่พ่อแม่ ทุ่มเทเรื่องการเรียน ให้ผมกับน้องสุดตัว — มีเงินเท่าไหร่ก็ส่งเรียนพิเศษ ทำให้ตอนเด็กผมเรียนดีกว่าเพื่อนในห้องมากๆ มีงานอดิเรก เล่นกีฬาเก่ง ดูเป็นเด็กที่มีอนาคต

ภาพที่ผมไม่เคยลืม คือพ่อที่ต้องแบกลังยาสมุนไพรออกไปขายแทบทุกวัน เพื่อหาเงินมาส่งผมกับน้องเรียนพิเศษ — ตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจเลยว่ามันมีค่าแค่ไหน

ผมมีน้องอีกคนที่เรียนเก่งเหมือนกัน ตอนนั้นทุกอย่างมันดูง่ายไปหมด — จนถึงวันที่มีบางอย่างเข้ามาในชีวิต แล้วเปลี่ยนทุกอย่าง

ช่วงประถมปลาย โทรศัพท์เริ่มเข้ามา ตอนนั้นผมยังไม่มีเครื่องของตัวเองด้วยซ้ำ ได้แต่ขอเพื่อนเล่น — เกมเศรษฐี, Line Rangers, Minecraft — แค่นั้นการเรียนของผมก็เริ่มดิ่งลง

ปีนั้นผม สอบเข้ามัธยมไม่ติด ผมยังจำภาพคืนนั้นได้ติดตา ตอนตี 3 พ่อกับแม่สุมหัวกันหน้าจอคอมเล็กๆ ไล่หาชื่อผมในรายชื่อผู้สอบติด — แต่ไม่มี แม่ผมร้องไห้ ผมจำความรู้สึกแย่ตอนนั้นได้ดี

แต่ถามว่าผมปรับตัวไหม... ไม่เลย ผมยังรักการเล่นเกมอยู่เหมือนเดิม

ชีวิตตอนเด็กผมไม่มีอะไรมาก มีแค่เล่นเกม ดูอนิเมะ วาดรูปบ้าง สไตล์เด็กเก็บตัว ไม่มีเพื่อน ไม่กล้าเปิดโลกไปลองสิ่งใหม่ๆ ผมอยู่ได้แค่สิ่งที่ผมเก่งคือการเล่นเกม ที่มันไม่ได้พัฒนาอะไรผมในระยะยาวเลย

พอขึ้นมัธยม ผมได้โทรศัพท์เครื่องแรก แล้วก็ตกหลุมรักการเล่นเกมเต็มตัว ผมขยับไปเล่นเกมแข่งขันออนไลน์อย่าง SF, RoV และ ติดอันดับ leaderboard ตลอด — หัวแคลนอันดับ 2, Glorious Ruler (Top 50)

ผมเสพติดการแข่งขัน เสพติดการ "มีตัวตน" — การที่เก่งแล้วมีคนในโลกออนไลน์มาชื่นชม เพราะในเกม ถ้าผมไม่เก่ง ก็จะไม่มีใครสนใจผมเลย

สอบเข้ามัธยมรอบสองผมก็ยังไม่ติด พ่อแม่เริ่มถอดใจ ส่งไปเรียนผมก็โดดไปเล่นเกม ในขณะที่น้องของผมสอบติดทุกสนาม ได้เหรียญมากมาย ผม โดนเปรียบเทียบมาตลอด เลยยิ่งหนีเข้าไปในโลกออนไลน์ที่มีคนคอยชื่นชม

แต่มันไม่เคยยั่งยืน เพราะในโลกนั้นผม ใส่หน้ากากเข้าหาคน — โกหกว่าตัวเองอายุ 20 ทั้งที่จริงผมเพิ่ง 15 เพราะพออายุใกล้เพื่อนในเกม เขาถึงจะเปิดใจคุยด้วย พอผมเลิกเล่น สายสัมพันธ์พวกนั้นก็ไปต่อไม่ได้ เพราะผมยังโกหกเขาอยู่ และไม่กล้าให้เขารู้ความจริง

ตอน ม.4 หลังจากที่ผมพลาดมาตั้งแต่ ม.1 พ่อแม่ก็ยังไม่ยอมแพ้ — ลองไปสมัครให้ผมเรียนพิเศษติวเข้าเตรียมทหาร ราคาสองหมื่น แต่ผมเรียนได้ไม่ถึง 3 วัน ก็แอบหนีออกมา ไม่นอนค้าง นั่งวินกลับบ้าน แล้วบอกพ่อแม่ว่าไม่เรียนแล้ว ทำให้พ่อแม่ เสียเงินก้อนนั้นไปฟรีๆ เอาคืนไม่ได้ ผมเลยคิดมาตลอดว่าชีวิตของผมมันล้มเหลว

ช่วง ม.ปลาย ผมจมอยู่กับ Ragnarok M ที่ต้องฟาร์ม ล่าบอส ทำกิจกรรมทั้งวัน ไม่งั้นจะตามคนอื่นไม่ทัน ผมใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่หลายปี

ปี 2021 ผมเรียนจบ ม.ปลาย ทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยากเป็นอะไร เพราะวันๆ เอาแต่เล่นเกม ผมเลยขอ Gap Year หนึ่งปี เพื่อค้นหาตัวเอง — แต่เอาเข้าจริงผมก็ยังเล่นเกมอยู่เหมือนเดิม

ปีนั้นปู่ของผมป่วยหนัก เข้าโรงพยาบาล ท่านชอบถามเสมอว่า "จะได้อยู่เห็นออดี้สอบติด เรียนจบไหมนะ"

แล้ว ปู่ก็จากไปก่อนที่ผมจะสอบติดมหาลัย ถ้าผมตั้งใจตั้งแต่ปีก่อนหน้า ท่านคงได้เห็นแล้ว แต่เพราะผมไม่เคยลงมือทำ ไม่เคยค้นหาตัวเองอย่างจริงจัง ผมจึงพลาดมันไป

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่ค่อยมีช่วงเวลาสำคัญเหมือนคนอื่นเขา ผมไม่เคยฉลองวันเกิด ไม่เคยมีวันสำคัญอะไรเป็นของตัวเอง จนวันเกิดและอายุของตัวเอง ผมยังแทบจำไม่ได้ มันเลยกลายเป็นเหตุผลที่ผมอยากเป็นคนที่ "มีคุณค่า" ขึ้นมา — และเค้กวันเกิดก้อนสุดท้าย ก้อนเดียวที่ผมเคยได้รับ ก็คือตอนที่ปู่ยังอยู่

พอเข้ามหาลัย ผมค่อยๆ ปรับตัว — ไม่ได้พลิกในวันเดียว แต่ค่อยเป็นค่อยไป การเรียนเริ่มดีขึ้น ผมเริ่มดูคอนเทนต์เรื่องการพัฒนาตัวเอง การเงิน และการลงทุนมากขึ้น แล้วผมก็รู้ตัวว่า นี่แหละคือทางของผม

ระหว่างทางผมได้เจอคอนเทนต์ของ พี่แน็ค ศิวกร — ครีเอเตอร์ที่เคยรู้สึก "ไร้ตัวตน" มาก่อนเหมือนกับผม การได้รู้ว่ามีคนที่ผ่านความรู้สึกเดียวกันมาก่อน ทำให้ผมรู้ว่าผมไม่ได้แปลกอยู่คนเดียว และความรู้สึกอยากมีคุณค่านั้น มันเปลี่ยนเป็นพลังได้

สุดท้ายผม จบบริหารธุรกิจ สาขาบัญชี เกียรตินิยมอันดับ 2 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ — จากเด็กที่เคยสอบไม่ติดอะไรเลย